Czy barszcz czerwony jest lekkostrawny? Właściwości zdrowotne

Tak, barszcz czerwony może być lekkostrawny, zwłaszcza gdy przygotujesz go na lekkim wywarze, bez śmietany, zasmażki i tłustych dodatków. Czysta zupa z buraków dostarcza około 25 kcal w 100 ml, dlatego dobrze pasuje do diety lekkostrawnej. Sprawdź, które składniki poprawiają jego tolerancję, a które mogą obciążać żołądek.

Czy barszcz czerwony jest lekkostrawny?

Czysty barszcz czerwony należy do zup zwykle dobrze tolerowanych w diecie lekkostrawnej. Nie zawiera dużej ilości tłuszczu ani ciężkich dodatków, a po przecedzeniu pozostaje płynny i łatwy do spożycia. W jadłospisach tego typu wymienia się go obok delikatnych zup jarzynowych, pomidorowych i ziemniaczanych.

O strawności decyduje jednak nie tylko sam wywar, lecz także sposób gotowania. Barszcz na bulionie warzywnym będzie lżejszy niż wersja przygotowana na tłustym mięsie. Śmietana, skwarki, smażona cebula, uszka lub krokiety mogą wyraźnie zwiększyć kaloryczność i opóźnić opróżnianie żołądka.

Najlżejszą wersję stanowi czysty barszcz czerwony na słabym wywarze, podany bez śmietany, zasmażki i tłustej okrasy.

Kwaśny smak także ma znaczenie. Ocet spirytusowy, duża ilość soku z cytryny, czosnek oraz ostre przyprawy mogą podrażniać przewód pokarmowy u osób z refluksem, nadwrażliwością żołądka albo zaostrzeniem dolegliwości jelitowych. W takiej sytuacji lepiej zacząć od małej porcji i łagodnego doprawienia.

Jakie wartości odżywcze ma barszcz czerwony?

Porcja samego wywaru dostarcza niewiele energii. Wartości zależą od receptury, lecz dla barszczu przygotowanego na bazie buraków i lekkiego bulionu można przyjąć następujące dane:

Buraki dostarczają między innymi folianów, potasu i naturalnych barwników o działaniu antyoksydacyjnym. Sam barszcz nie zastępuje pełnego posiłku, bo zawiera mało energii i białka. Możesz podać go z gotowanymi ziemniakami oraz chudym dodatkiem białkowym, jeśli taki zestaw mieści się w zaleceniach Twojej diety.

Ważna pozostaje forma warzyw. Czysty, przecedzony płyn zawiera mniej nierozdrobnionych części buraka niż zupa z dużą ilością kawałków. Przy diecie lekkostrawnej często wykorzystuje się gotowanie, rozdrabnianie i przecieranie, ponieważ te czynności ograniczają drażniące działanie twardych włókien.

Jak przygotować barszcz dla wrażliwego żołądka?

Najlepszą bazą jest około 2 litrów słabego bulionu warzywnego albo chudego drobiowego. Do niego można dodać 1 kg obranych buraków, a następnie gotować całość na małym ogniu przez około godzinę. Po ugotowaniu wywar należy przecedzić, aby usunąć buraki, grzyby i większe fragmenty przypraw.

Bulion i przyprawy

Wywar z kury rosołowej bywa aromatyczny, ale przed podaniem trzeba usunąć tłuszcz z powierzchni. Wersja warzywna zwykle będzie lżejsza. Czosnek, suszone grzyby, majeranek i ocet nadają zupie wyrazisty smak, lecz przy nadwrażliwości przewodu pokarmowego ich ilość lepiej ograniczyć.

Cukier nie jest konieczny. Jeśli buraki są mało słodkie, niewielka ilość może wyrównać smak, jednak nadmiar zwiększa podaż cukrów prostych. Zamiast octu można użyć odrobiny soku z cytryny albo kwaśnych jabłek. Skórki z jabłek dodane do wystudzonej zupy mogą lekko zakwasić płyn dzięki zawartości kwasów i pektyn, ale ten sposób nie będzie dobry dla każdego z podrażnionym żołądkiem.

Dodatki do zupy

Gotowane ziemniaki są łagodniejszym dodatkiem niż smażone krokiety czy uszka z ciężkim farszem. Jeśli potrzebujesz pełniejszego obiadu, wybierz gotowane mięso z kurczaka, delikatną rybę albo klops drobiowy parowany. W jadłospisie diety lekkostrawnej taki klops może mieć porcję około 90 g.

Śmietana 18% zmienia charakter potrawy. Zawiera więcej tłuszczu i może pogorszyć tolerancję, szczególnie gdy zupa jest spożywana późnym wieczorem. Podobny problem stwarza cebula smażona na skwarkach. Sam olej nie musi być wykluczony, lecz najlepiej dodać niewielką ilość tłuszczu już na talerzu, bez podgrzewania go w garnku.

Jak barszcz wpisuje się w dietę lekkostrawną?

Dieta lekkostrawna ma odciążać żołądek i jelita, a także ułatwiać trawienie oraz wchłanianie składników odżywczych. Zwykle zakłada 4–5 niewielkich posiłków dziennie, spożywanych w regularnych odstępach. Barszcz może być jednym z dań, ale jego tolerancja zależy od choroby, aktualnych objawów i indywidualnej reakcji organizmu.

W jadłospisie ogranicza się potrawy tłuste, smażone, wędzone, grillowane i mocno przyprawione. Błonnik pokarmowy nie zawsze trzeba całkowicie eliminować. W diecie łatwostrawnej jego ilość często wynosi około 20–25 g dziennie, przy czym lepiej wybierać delikatne, gotowane warzywa oraz przeciery.

Gotowanie na parze dobrze pasuje do tego sposobu żywienia. Możesz przygotować w ten sposób mięso lub klops, a barszcz ugotować bez obsmażania składników. Takie postępowanie ogranicza ilość tłuszczu i nie tworzy twardej, przypieczonej warstwy, która może być trudniejsza do strawienia.

• wybieraj słaby bulion warzywny lub odtłuszczony drobiowy,
• gotuj buraki do miękkości i przecedzaj zupę,
• ogranicz czosnek, ocet, pieprz oraz ostre przyprawy,
• podawaj barszcz bez śmietany, zasmażki i skwarek,
• łącz go z gotowanymi ziemniakami lub delikatnym dodatkiem białkowym.

Kiedy barszcz może powodować dolegliwości?

Nie każda osoba odczuje go jako lekki. Kwaśna zupa może nasilać pieczenie za mostkiem, odbijanie lub ból przy refluksie. Czosnek i cebula często powodują gazy, a suszone grzyby bywają trudniejsze do tolerowania przez osoby z wrażliwym jelitem.

Podczas biegunki najważniejsze jest nawodnienie oraz ustalenie przyczyny objawów. Sam barszcz nie zastępuje doustnych płynów nawadniających. Preparaty takie jak Gastrolit zawierają sód, potas, glukozę i dwuwęglany, dlatego pomagają uzupełniać wodę oraz elektrolity tracone w czasie biegunki. Przy utrzymujących się objawach potrzebna jest konsultacja medyczna.

Gotowe proszki i barszcze z kartonu mogą zawierać dużo soli, aromatów, cukru albo tłuszczu. Domowa wersja daje większą kontrolę nad składem. Jedna niewielka porcja, zjedzona powoli i bez ciężkich dodatków, zwykle sprawdza się lepiej niż duża miska zupy z uszkami, śmietaną i okrasą.